Keşif
Sevmenin insanı iyileştirmek yerine nasıl yavaşça kendinden uzaklaştırdığını anlatan bir iç döküş. Güvenin kırıldığı, affetmenin yorulduğu bir ilişkide; kadın hem sevdiği adama hem de kaybettiği kendisine yas tutuyor. bazı ayrılıklar iki insan arasında değil, insanın kendi ruhuyla arasında yaşanır
Giden dönmez belki, yol yine de susmayı bilmez. Köprüler biraz umut, biraz vedayla dimdik bekler. Sokak ışıkları yanar; belki biri gelmez ama İnsan en çok, beklerken kendi kalbine geri döner.
Tanrının ölmez eseri bildim seni, İnkar edemem bu gerçeği, edemem. Tanrının bu en özel eserine nankörlük edersem, Çarpılırım, yamulur ağzım dilim.
Önümüzdeki dönemde başlayacağımız atölyelerde, bu tekniklerin çok daha ötesine geçerek kelimelerin dünyasında derin bir keşfe çıkacağız.
Sayfa 57 / 88