Öykü

Uykusuzluktan kızarmış gözleri sonunda kapandı Yukarı süzüldü

Bir an endişelendim; modern insanın ilişkilerini ve kendi özünü tüketim maddeleri üzerinden kurma çabasına üzüldüm.

Hikâyeler bence; düşündürmeli, hayal kurdurmalı, soru sordurmalı…

Evin matemi yavaş yavaş kalkarken. Taşlar yerine oturmaya başlıyor.

Dışarıdan bakınca bu hayatlar dar, yoksul ve tekrarlı görünebilirdi. Ama o dar dünyanın içinde insanlar yine de güler, kavga eder, âşık olur, dedikodu yapar, dua eder, ölür ve ölenlerinin arkasından Yasin okurdu.

Bazen çok iyi bildiğim gerçekler için, ispata ihtiyaç duyarız.

Onun ayak sesleri, okuduğum dünyanın içinde kendine yer ediniyordu.

İtiraf etmeye cesaretiniz yoksa, karşınızdakini salak yerine koymaya hakkınız mı var sanıyorsunuz?