Yazılar

Gelip geçti dakikalar, saatler, Gelip geçti günler, aylar, seneler. Bir anda hatıralar Maziye döndü, yok oldular.

“Annemin gidişlerini en çok kırmızı ceketinden hatırlıyorum.” Öykü, bir kız çocuğunun annesine duyduğu derin bağlılığı; çocukluk hafızasında hiç yaşlanmayan bir anne figürü üzerinden anlatır.

Bazı duraklar hep akılda kalır göğe bakma durağı burası.

İnsanın kendi düşüncelerinden kaçmaya çalışmasını ama yine de zihninin içinde kaybolması… Dışarıdaki gece ve ay ışığı ne kadar sakin görünse de, içinde geçmeyen bir yorgunluk ve susmayan düşünceler..

Yıldız tozlarının arasında, eski arşiv dosyalarının içinde dolaşıyorum. Gözlerim aramaktan yorulmuştu. Tam o sırada burnuma yabancı bir koku geldi.

Adam kendinden o kadar emin ki...

Adam usulca baktı ona. “Geç kaldım,” dedi yalnızca. Kadın gülümsedi sonra. Biraz kırgın, biraz mucize gibi. Ve o gece şehirde ilk kez iki yalnızlık aynı evde uyudu.

Fikirlerimin Daha Uzağa Gitmesini İstedim!