Bugün selânı ben okudum yavrum...

Yirmi iki yıl oldu seni kaybedeli.
Öylesine küçüktün ki,
cenaze namazın bile kılınmadı.

Ancak bugün yüzleşebildim kendimle.

Yıllarca suçlu bendim.
Kendimi zehirledim durdum.
Vicdanımın sancısı yirmi iki yıldır peşimi bırakmadı.
Gecelerimin kâbusu,
Dünyamın cehennemi oldu bu acı.

Nasıl bir acıymış Ya Rabbi…
İçimi sessizce kemiren,
yıllarca yüreğime çöreklenen.

Hep sordum kendime:
“Neden?”
Ve cevabı hep kendimde aradım.

Bir can kaybettim.
Kendi ellerimle toprağa verdim.
Hep benim yüzümden sandım.

Ama bugün yüzleştim kendimle.

Bugün kendimi affettim.
Buna sebep olanları affedemedim,
belki de affetmeyeceğim.

Yıllardır taşıdığım yükü,
ilk kez omuzlarımdan indirdim.

Bugün selânı ben okudum yavrum.

Ve bil ki…
Annenin yüreğinde
yirmi iki yıldır hiç ölmedin…