Yazılar

"Küsüp gidesin yakıp geçesin var gibi diyorsun Kalıp sevesim, ömrümü verip ölesim var hâlbuki..."

"Sana değil, bende bıraktığın yaraya kırgınım..."

"Hayatın geçiciliği, zamanın acımasızlığı, insanın faniliği ve varoluşun kırılganlığı...

Dolunaylı bir gecede Birbirimizi görmeden göğe baktık.

"Yalnızlığa oynuyorum kumarı."

Çamur burada yalnızca bir madde değil; insanın varoluşsal durumunun metaforudur. Toprak kadar katı, su kadar akışkan olmayan insan; ikisinin arasında, sürekli değişen ve yeniden biçimlenen bir varlıktır. Var olmak, bitmiş olmak değil; her gün yeniden kurulmak ve değişmektir.

Öznesiz cümle olur mu usta?

"İnsan en çok, “İyi geceler” derken yalnız hissediyor kendini. Uzun yolların, ekranlarda donup kalan gülüşlerin ve tüm mesafeleri yok edecek o büyük kavuşmanın şiiri."

"Aklı sende olmayana ömrünü yatırıp da aldanma."