Ne topraktansın bütünüyle…
ne de su.
Benim gibisin belli ki.
Arada kalmışız.
Ne bu?
İkimizin de hikâyesi
burada başlıyor.
Çamur.
İhtimaller içinde
yoğrulup durmak…
budur.
İz tutuyor her şey
sende
ve bende.
Karanlık çökerken
düşler hatırlatır
izleri
bende.
Bir tuğla olup
ev olup
taşa dönüştün sen,
çamur.
Hafızamda anılar
her gün
yeniden yoğrulur.
Demek ki insan
biraz hatıra…
biraz karanlık…
biraz da çamur.
Yeniden var olmak
belki de budur.
Tartışma
Yorumlar
Yoruma katılın
Yorum yazmak için hesabınıza giriş yapın veya yeni bir hesap oluşturun.
İlk yorum için alan hazır
Bu yazı hakkındaki ilk düşünceli yorumu siz yazabilirsiniz.