Yazılar

Modern rasyonalizm, insanlığa trajikomik bir vaatte bulundu: Yeterince veri toplarsak, varoluşun o tekinsiz boşluğunu evcilleştirebiliriz.

Çamur burada yalnızca bir madde değil; insanın varoluşsal durumunun metaforudur. Toprak kadar katı, su kadar akışkan olmayan insan; ikisinin arasında, sürekli değişen ve yeniden biçimlenen bir varlıktır. Var olmak, bitmiş olmak değil; her gün yeniden kurulmak ve değişmektir.

"ne zaman kendimiz için yaşamaya başlıyoruz?"

Zihnimizde canlandırdığımız, üzerinde özgürce müdahale etme imkânı bulduğumuz ve tüm duygularımızı sakladığımız o sahne arkası, nasıl olur da somut bir varlık kazanır?

Cama vuran yağmur damlalarını izlemek, bir fincan kahveden çıkan dumanın süzülüşünü seyretmek veya rüzgârda sallanan bir ağaç yaprağına takılıp kalmak… O an, geleceğe dair hiçbir plan veya geçmişe dair hiçbir pişmanlık yoktur.

Çift yarık deneyinin hayatındaki karşılığı nedir? Sen bakmayı bıraktığında arkanda nelerin yönü değişiyor?

Yalnızlık ve umutsuzluk arasında sıkışan bir ruhun iç sesi; duygular ve varoluş sorgusu üzerine kısa, yoğun bir metin.

Şiir, iç huzurun yokluğunun insanın algısı ve duygularını nasıl bozduğunu anlatır.

Anemoia duygusunun ardında yatan nedenleri, modern hayatın yarattıkları çerçevesinde analiz ediyor.