Şiir

Bir kuş göç etmeyi unuttu göğsümde. Gökyüzü, eski bir mektup gibi katlandı gecenin cebine...

ne zorun vardı tezgaha sermişsin ruhunu da

Ve İnsan en çok İnsana sürgün...

Dağ yamacında bir ev.

badireler aşındırır yorgun vicdanı uçurum ağzında savrulur sancı

"Sözcüklerin damladığı bir yer vardı."

Paslı ve isyankar bir solukla Çekiyorum ciğerlerime İstanbul'u...

"Her canım diyen, candan değildir."

muhabbeti severdi bunu en çok ikindi üzeri anlardık kahvehanenin önüne düşen gölgeler uzarken