Savruldukça değil, yazdıkça yaşıyorum.
Yüreğimdekiler taşıyor, tutmuyorum.
Elimi acıtan ipleri bırakıyorum.
Yaralarıma çiçekler topluyorum.
Yankıların içinde yol çıkıyor.
Benliğim dönüşmeye başlıyor.
Adımlarım boş bir sabaha düşüyor.
Yolum, hiç bilmediğim bir ışığa açılıyor.
Tartışma
Yorumlar
Yoruma katılın
Yorum yazmak için hesabınıza giriş yapın veya yeni bir hesap oluşturun.
kısa ve net, çok hoşuma gitti cümleleriniz elinize sağlık...
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.
Düşüncenizi paylaştığınız teşekkür ederim 💖