Gecenin Cebi

Ne bekledi kalan, ne gitti gelen.

Bir akşamı astım pencereye,

rüzgar bile uğramadı.

Saatler, kırık bir aynanın içinde

kendini çoğaltıp durdu.

Ben ise adını söylememeye çalışırken

en çok sana benzeyen sessizliklere yenildim.

Ne bekledi kalan,

ne gitti gelen.

Yollar pas tuttu gözlerimde.

Bir kuş göç etmeyi unuttu göğsümde.

Gökyüzü, eski bir mektup gibi

katlandı gecenin cebine.

Şimdi hangi mevsimden düşüyorsun bilmiyorum.

Ama biliyorum;

bazı insanlar gitmez aslında,

yalnızca yokluklarının şeklini bırakırlar.

Ve ben,

o şeklin içinde yaşamayı öğrendim.