Yazılar

Şiirim sana, Senin için, Sadece sana...

"Duman çöker bazen gönlün ufkuna, Yollar kaybolur sessiz bir sis içinde. Bir rüzgâr yeter yeniden görmek göğü, Umut saklıdır dağılmayı bekleyen dumanın içinde."

Bir kuş göç etmeyi unuttu göğsümde. Gökyüzü, eski bir mektup gibi katlandı gecenin cebine...

Toprağın karanlığına rağmen açan her çiçek, insan kalbinin de yeniden yeşerebileceğini fısıldar.

Gök henüz tam kararmamıştı; Tanrı Dağları’nın ardından son ışık çekiliyordu. Ben, demir kokusunu bilen bir alp; sen, obanın en güzel kızı… Ve sana şöyle seslenirdim:

Ey Börte Ujin, eğer gök bana bir yurt verdiyse, ben onun en sıcak köşesini senin sessizliğine kurdum.

Sevdiğinin şehrine iz bırakmadan gelen bir kalbin, rüzgârda hissedilmeyi uman sessiz varlığı… Maviyle yeşilin ayrıldığı yerde, hasretini seren bir ruhun “Ben sende hangi izim?” diye sorduğu derin bir aşk ve özlem hikâyesi.