Deneme

İnsan Geçer, Fikir Kalır!

Aslında şimdi, bu gece gece uyanışlarımın bir hayra alamet olup olmadığını da bilmiyorum. Eskiden olsa bunu yaklaşan bir ölümün son hatıraları diye adlandırırdım. İnsan gençken her şeyi isimlendirmeye çalışıyor. Bilmediği şeyleri korkuyla, korktuğu şeyleri de kesinlikle açıklamaya çalışıyor.

Her boyutuyla bambaşka bir dünyaya adım atıyoruz. Kendini tüm yaşanacak olanlara hazır olarak hissediyor musun?

Hiç açmayacak udumbaralarımın üzerine kapkara bataklığımı çekip, kırmızı lotuslarımı büyütüyordum özenle. Nergisler istemiştim, suda ki yansımasına aşık olan sevgilimi hep çok özlemiştim.

Yazmak ne anlama geliyor sizin için? İçindeki fırtınaları, beynindeki soru işaretlerini, kalbindeki sızıyı, göğsündeki kırgınlığı, karnındaki sancıyı kelimelere dökebilmek ne kadar zor… en azından benim için.

ülkemizde tek başına yaşamaya çalışan kadınlarımız

Haddini bilmeyenin sonu hazin olur!

Sahnede ışıklar söndü, perde kapandı; ama ben hâlâ o bitmeyen bekleyişin nöbetindeyim. Tıpkı Nazım’ın Piraye’si gibi; mağrur, derinden ve sessizce...

Tüm sevdiklerimizle nice bereketli bayramlara!