Yazılar

İnsan doğduğu topraklardan mutlaka bir iz taşır. İstese de istemese de o şehir, çocukluğunun en güzel anılarına da en ağır kırgınlıklarına da tanıklık eder.

“Annemin gidişlerini en çok kırmızı ceketinden hatırlıyorum.” Öykü, bir kız çocuğunun annesine duyduğu derin bağlılığı; çocukluk hafızasında hiç yaşlanmayan bir anne figürü üzerinden anlatır.

Bahar sabahında markete giden anlatıcı, karşılaştığı bir kokunun etkisiyle geçmişe ve çocukluk anılarına kısa bir yolculuk yapar.

Bu ev artık sadece dört duvar ve bir çatı değil, zamanın durduğu, anıların ise can bulduğu bir müze gibidir.

Aileden kopuş, çocukluk hatıraları ve hasretle yoğrulan kadere odaklanır.