Yazılar

Yarını iple çeken ellerim Bitmeyen umuduma hastır

"Bir kadının, bir kahvaltı öncesi kendisine kalan kısa zamanda geçmişine dair yaşadığı hesaplaşmayı anlatır."

Sahi, biz insanlığımızı ve masumiyetimizi ne zaman öldürdük?

Yoksullukla büyüyen Veysel’in güvercin sevgisi, geçmişte yaptığı hatalar ve vicdanıyla yüzleşmesiyle derin bir iç hesaplaşmaya dönüşür.

Yaşın sayılardan değil, biriken anılardan ibaret olduğunu ve geçmişe duyulan özlemi anlatan bir şiirdir.

Bu; soba ışığındaki çocukluk korkularını ve yitip giden aile sıcaklığına duyulan hüznü anlatan, geçmişe özlem dolu bir anı ve iç döküş yazısıdır.

Bir kadının eski aşkını anmasını; pişmanlıklarını ve öfkesini gelecek umudundan vazgeçmek adına kabullenmesini ve vazgeçişini anlatır.

İnsan benliğinin bir aynaya dönüştüğü; geçmişin ağır anılarıyla paramparça olan bu yansımanın, sabırla ve ustalıkla yeniden bütünlenme hikayesi.