Yazılar

“Bilmiyorum” dersin. Oysa yolu da bilirsin, sokağı da…

Sınırları zorlayan adam Rasim ve Rafuğun kısa öyküsü.

"Bazı insanlar çocukluğunu geride bırakır. Ben çocukluğumu sırtımda taşıyarak büyüdüm."

Oysa büyümenin vites kolu elinde kaldığından beri darbeler hep emniyet kemerinin olmadığı taraftan gelmişti.

"Dünyanın şefkatine ihtiyacın yok. İhtiyacın olan tek şey; o karanlığın içinden kendi küllerinden doğarak, kendi krallığını kuracak o amansız iradedir."

En yalnız olduğunu hissettiğin anda bile seni bir gören var...

Zihnimizde canlandırdığımız, üzerinde özgürce müdahale etme imkânı bulduğumuz ve tüm duygularımızı sakladığımız o sahne arkası, nasıl olur da somut bir varlık kazanır?

…Hayat, küçük kırılmaları büyütmeden yok sayma konusunda ustalaşmıştı...

Kalabalıklar kendi telaşlarındadır.