Yazılar

İnsanlar değişmekten çok, değişiyormuş gibi görünmek istiyor.

Hep bir şeyler eksik, Mesela şu eski hırkamın cebinde bulduğum bir bilet, Hangi istasyona giderdi, hangi şehre? Hatırlamıyorum. Hatırlamak, zaten en büyük eksiklik değil mi bazen? Birini sevmenin ortasında, Tam "tamamlandım" derken, İnsanın kendine yabancılaşması bir akşamüstü.

“İnsan en az kendisi olduğunda kendisidir. Ona bir maske verin, size hakikati söylesin.” - Oscar Wilde

“Masadaki yüzler eriyip giderken, ben içimin en şeffaf rengini giyinmek istiyordum..."

Başarı gerçekten nedir? Başkalarının alkışladığı kişi olmak mı, yoksa kendi yolunu bulabilmek mi? Bu yazıda; kazanmanın ötesini, emekleri, vazgeçmemeyi ve insanın kendine duyduğu saygıyı sorguluyorum. “Başarı Dediğimiz Şey” Parmaksız Piyanist

Üstad'a selamlar

“bu telaş hoş değil, bu bir polis baskını taşikardilere devinen." Maskelerden uzak, travmaların, hazların ve aşka karşı örülen o kalın duvarların çıplak bir anlatımı.

"Eski ve yırtık ve solgun ve durgun diye başlar deli mavi..." Bir gece vakti yalnızlığın, küllerinden doğmanın ve içsel huzuru bulmanın şiirsel bir dille iç döküşü.

Ceket, omzuma tam oturdu. Terzinin kim olduğunu, astarın hangi dükkandan alındığını hatırlamıyordum ama düğmeleri iliklerken parmaklarım hiç yabancılık çekmedi.