Öykü

Eve giden yol her zamankinden uzundu. Ama ilk kez kaçış gibi hissettirmedi. Daha çok, yan yana yürümek gibi. Geride bırakmadan, sadece devam ederek. Belki yarın başka bir bara, belki başka bir şehre, belki de sadece dürüst bir konuşmaya.

Ruhuma çekildiğim 24 saatin haritasındayken, Leyla'yı bulmaya çalışan bir adamın kısa hikâyesi.

Kommagene’nin kralı Antiohos yatığı Nemrut dağından kısa bir süreliğine geri dönerse

İki kişi olabilene dek, adı olmayan bir şeyi en iyi kim anlayabilirdi?

Türk hamamını lüks spa sanan Amerikalı turist, tellakla yaşadığı sert hamam deneyiminde kültür şoku ve komediyi aynı anda yaşar.

“Annemin gidişlerini en çok kırmızı ceketinden hatırlıyorum.” Öykü, bir kız çocuğunun annesine duyduğu derin bağlılığı; çocukluk hafızasında hiç yaşlanmayan bir anne figürü üzerinden anlatır.

Kimsesiz Nigar teyzenin hikâyesi, genç intern İhsan’ı derinden etkiler; hastane koridorunda insanlık ve yalnızlık iç içe geçer.

Aslında sessiz olan gece değildir. Sessiz olan söyleyemediklerimizdir. Not: direkt yazıyorum ham metin olarak herhangi bir kurgu yapmadım nereye giderse