Keşif
“Babam vardı ama yoktu…” Çocuklukta en derin yaralar bazen sessizlikten doğar. Evin içinde nefes alan ama ruhuyla orada olmayan bir baba, çocuğun kalbinde görünmez boşluklar bırakır. Bu satırlar, yokluğun gölgesinde büyüyenlerin sessiz çığlığıdır.
"Hayatın yalan olduğunu her insan bilir. Ölümün baki olduğunu inanan bilir."
"Küsüp gidesin yakıp geçesin var gibi diyorsun Kalıp sevesim, ömrümü verip ölesim var hâlbuki..."
Çamur burada yalnızca bir madde değil; insanın varoluşsal durumunun metaforudur. Toprak kadar katı, su kadar akışkan olmayan insan; ikisinin arasında, sürekli değişen ve yeniden biçimlenen bir varlıktır. Var olmak, bitmiş olmak değil; her gün yeniden kurulmak ve değişmektir.
Sayfa 7 / 19