Yazılar

"Yalnızlığa oynuyorum kumarı."

Çamur burada yalnızca bir madde değil; insanın varoluşsal durumunun metaforudur. Toprak kadar katı, su kadar akışkan olmayan insan; ikisinin arasında, sürekli değişen ve yeniden biçimlenen bir varlıktır. Var olmak, bitmiş olmak değil; her gün yeniden kurulmak ve değişmektir.

Öznesiz cümle olur mu usta?

"İnsan en çok, “İyi geceler” derken yalnız hissediyor kendini. Uzun yolların, ekranlarda donup kalan gülüşlerin ve tüm mesafeleri yok edecek o büyük kavuşmanın şiiri."

"Aklı sende olmayana ömrünü yatırıp da aldanma."

Akşam oldu, buzlar erdi, sustu eski şarkılar, Bir sözün gölgesinde kaldı yarım masalar. Gelmemene değil de verdiğin söze yandım, Bir bardak boş duruyor, bir ömür kadar ağır

"Öfkesine bile zarafet elbisesi giydirebilenlere..."

"Savruldukça değil, yazdıkça yaşıyorum."

akşamın sükutunda eriyor yüzler karşı camın buğusunda titriyor ışık