Yazılar

Yusuf'u kaybetmiş bir mevsim sürgülüyor kalbim

St. Petersburg’un ağır sisi altında, aynı kapının ardında sıkışıp kalmış üç sessizlik... Hafızamız elinde çekiçle beklerken, dışarı kaçmak bir ilüzyondan ibaret. Ruhun o en karanlık, en kırılgan köşesinde beliren tek bir soru: Bir veda mı, yoksa demlenen bir teselli mi? İnsan kaç kerede kendi olur?

Çünkü bazı insanlar güneşe kavuşur; bazıları ise, güneşi kendi içinde yakar.

Ay ışığı vuruyordu gerdanına Boynundaki o küçük çukur Geceye düşmüş bir yıldız gibiydi

Gündüzün ahlakçıları gece koynumdaydı. Alnıma bir etiket yapıştırıp Tanrı’ya sordum: Beni bu leşe attın da neden sevmedin? Oyun bitti.

Kalsaydı değişir miydi dünyası?

İki lafın belini kırarken, Senin kahkahaların ayı çağırmış tepeye.