İÇİMDE KÜÇÜK BİR KÜTÜPHANE

Şiirlerim öğretti bana,

okuduğum kitaplar değil yalnızca.

Bazı insanların altını çizmemek gerektiğini mesela.

Ne kadar güzel cümleler kursalar da

sonunda insanın içinde

kötü bir dipnot gibi kaldıklarını.

Ben çok inandım kelimelere.

Bir insan “kal” dediğinde kalınır sandım,

“gitmem” dediğinde

kapının artık lüzumsuz bir eşya olduğuna inandım.

Meğer bazı sözlerin evi yokmuş.

Bunu geç öğrendim.

Şimdi içimde küçük bir kütüphane var;

raflarında yarım kalmış insanlar,

kapağı güzel diye aldığım hayal kırıklıkları

ve bir daha okumam dediğim hâlde

geceleri gizlice açtığım birkaç eski yara.

Şiirlerim öğretti bana,

insan en çok kendinden eksilince büyürmüş.

Bir sabah aynaya baktım,

yüzüm yerindeydi

ama eski ben yoktu.

İyi ki de yoktu.

Bazı kadınlar küllerinden doğmaz sevgilim,

bu biraz fazla masalsı.

Bazı kadınlar

kendi küllerini süpürür,

pencereyi açar

ve hiçbir şey olmamış gibi

kahvesini koyar.

Ben galiba

öyle iyileştim.