Sisin Unuttuğu Ev
“Pus dağıldığında anladım; kaybolan ev değildi, ona dönebilecek son insandım.”

Keşif
“Pus dağıldığında anladım; kaybolan ev değildi, ona dönebilecek son insandım.”


Bazen en büyük suçlar, en küçük ayrıntılar sayesinde aydınlatılır. Bir tutam yosundan aydınlatılan dava...

Bozkırın ağacı, denizin kıyısında sessizce bekliyordu. Herkes denizi seyrediyordu; ben ise denizi seyreden bir kavağı... Onu izlerken anladım ki bir ağacın anlamını yalnızca yaşadığı coğrafya değil, yüzyılların ona yüklediği hafıza da belirliyor. Belki de insanın hikayesi tam burada başlıyor.

Ruhuma Damga Vuran Şehir: Selanik Bazı şehirler pasaportuna damga vurur; bazıları ruhuna.


Dolunay adsız hikâyemizin sessiz şahidi oldu Ve hikâyemiz nihayet bir isim buldu Biz.

Yazar tüketen yayınevlerine kalıcı ve aktif şartlar koşulup yazar dünyası canlandırılabilir.

Sayfa 32 / 129
