Yazılar

Eve giden yol her zamankinden uzundu. Ama ilk kez kaçış gibi hissettirmedi. Daha çok, yan yana yürümek gibi. Geride bırakmadan, sadece devam ederek. Belki yarın başka bir bara, belki başka bir şehre, belki de sadece dürüst bir konuşmaya.

"İnsan, sevgiyle baktığında sıradan taşları bile mücevher sanır."

Şimdi hangi aynaya baksam Yüzümden biraz sen eksiliyorsun. Ve ben her gece, Kaybolan bir yıldızın ardından yürür gibi, Adını karanlığa bırakıyorum.

Bir Rüya: Yaratıcılık

Bir gece insan kendine dönüp bakar ve fark eder ki, hayat boyunca başkalarını, hayalleri ve ihtimalleri kovalarken aslında kendisinden uzaklaşmıştır.

Bir zamanlar bayram demek, haftalar öncesinden başlayan bir heyecandı.

Ben senin kurbanın oldum, İçimde sustu bütün umutlarım. Fazla söze ne gerek artık, Sessizliğe gömüldü hayallerim.

"Güne dakikalar kala sessizleşti içindeki cümleler."

Bir evladın, yıllar geçse de dinmeyen kırgınlık ve acıyla babasına seslenişi; yaşanamamış bir hayatın ve içe gömülen öfkenin izlerini taşır.