Yazılar

Deniyorum...

Sözler, ruhumuzun uzun parmak uçlarıdır. Bazen bir dostun omzuna dokunur, bazen bir çiçeğin yaprağını okşar, bazen de en narin vazoyu devirip tuzla buz ederler.

Bir editörün kaleminden akan endişeler... Soruların doğurduğu sorular... Kuyu derin ve belki sonu var, ama ben henüz ortasında bile değilim. Umarım okuyucu ipi kendine bağlayıp güvenle aşağı iner. Kim bilir içeride neler bulur? Okuyucu artık düşünüre evrilir ve pek tabii o bilir.

"Reaktif Yaklaşımın Yerine Devretme Zamanı"