Yazılar

Bu yazı; Lale Devri'ne, Osmanlı’da savaşın yerini zarafetin ve estetiğin aldığı etkileyici bir döneme ve bu dönemim hassasiyetine vurgu yapar.

Sosyal medya çağında gerçeklikten kopuş ve duyarsızlaşma kapsamında ekranların ardında görünmeyen modern insanı eleştirir.

İnsan benliğinin bir aynaya dönüştüğü; geçmişin ağır anılarıyla paramparça olan bu yansımanın, sabırla ve ustalıkla yeniden bütünlenme hikayesi.

Belki de hayat, tam olarak budur. Dışarıda ve içeride kopan fırtınalara, zihni aydınlatıp sonra tekrar karanlığa boğan şimşeklere rağmen, bir mum ışığının titrek umuduna, bir gaz lambasının metanetine ve bir demlik çayın sıcaklığına sığınabilmektir.

...Vurgularım ve ses tonum, konuşmak istemediğimi anlatsın diye özenle cümleye yerleştirdim. Otobüste sırf yan yana koltukları paylaşıyoruz diye muhabbet etmek mecburiyetinde değildim nihayetinde. Hayatta haz etmediğim nadir şeylerdendir, yan koltuk arkadaşlığı.

Bakışlarının içinde saklı, henüz anlatılmamış hikâyeler var… Sanki yıllarca hayalini kurduğum o tek masalı bana yeniden fısıldıyorlar.

Bir insan düşünün; henüz çocukluğun masum dünyasından çıkmamış, ama bu dünyaya hepimizden farklı bir pencereden bakarak gözlerini açmış.

Yüzleşmek için kendimi zorladığımda, karşımda duran şeyin bir yabancı değil, kendi birikimim olduğunu gördüm.

Kendimizi kusursuz varlıklar olarak görmeyi bırakmanın zamanı gelmiştir belki de.