Wei Kıyılarından Dönmeyen Çeri

Kürşad’ın bir çerisi olsaydım, dönmezdim Wei kıyılarından. İnsan bazen yaşayamadığı bir ömrün özlemini çeker. Benim özlemim ne bir tahta ne de bir zafere. Ben, kırk yiğidin arasındaki adsız bir nefer olmayı isterdim. Adı destanlara geçmeyen ama son nefesine kadar yeminini taşıyan bir çeri… Çünkü bazı insanlar yaşadıkları kadar değil, dönmedikleri yollar kadar hatırlanır.

Wei kıyılarında son kez göğe bakarken korkuyu değil, ardımızda bırakacağımız sesi düşünürdüm. Bir gün biri duyar mı diye… Rüzgâr, kılıçlarımızın pasını değil, sözümüzün ağırlığını taşır mı diye… Belki bedenimiz toprağa düşerdi; ama yeminimiz bozkırın rüzgârına karışır, çağlar boyunca dolaşırdı. Sonra bir gece, Nihal Atsız atamın rüyasına girseydim… Kırk çerinin arasında yüzü seçilmeyen biri olsaydım. Ne adımı söyleseydi ne de beni öne çıkarsaydı. Yalnızca bir dizede omzuma dokunsaydı. Bir mısrada nefes alsaydım. Bir kelimenin içinde yeniden ata binsaydım. Bana bundan büyük bir ömür gerekmezdi.

Yıllar sonra bir genç açsaydı o kitabı… Toz kokan sayfaların arasında bana rastlasaydı. Adımı ezberlemesini istemezdim. Yalnızca yüreğinde ince bir sızı bıraksaydım yeterdi. “Demek ki bazı insanlar dönmemek için çıkarmış yola…” deseydi. İşte o vakit Wei kıyılarında yarım kalan nefesim, onun göğsünde yeniden tamamlanırdı.

Belki hiçbir çağ, kırk çerinin yürüdüğü yolu yeniden görmeyecek. Belki hiçbir nehir o geceki kadar sessiz akmayacak. Ama biliyorum; bir milletin hafızasında bazı insanlar ölmez. Onlar, bir mısranın gölgesinde bekler. Bir rüyanın içinde at sürer. Bir gencin kalbine dokunacağı günü sabırla bekler.

Ben de orada olmayı isterdim.

Kürşad’ın bir çerisi olarak…

Sonsuza kadar Wei kıyılarından dönmeyenlerden biri.