Telaşlarımın boynu bükük, tavizlerimin kanadı kırık, öfkelerimin kaşı hala çatık.
Yaşanılan onca acıdan sonra geriye kalan ruhumun da ahengi bozuk.
İsyanlarımın dilinde tüy kalmadı.
Sağ ayağımın sol ayağıma güveni yok.
Düzeltemediğim her şeyden vazgeçtiğim bir yaştayım. Damarlarımdaki kanın rengi kırmızıdan yoksun. Kaldıramıyorum sırtımdaki enkazı.
Kararlarımın tadı bozuldu.
Kahkahalarım tozlu raflara saklandı.
Kapıya çok uzak oturuyorum artık; gitmelerimin bile takati kalmadı.
Devam et
Kendinizi değersiz hissettiğiniz yerde daha fazla bulunmayın lütfen.
Zonguldak’taki çıplak nefret ile Ergani’deki o yaralı vicdan refakati, birbirine zıt iki ayrı kutup değil, aynı çarkın dişlileridir. Biri sistemin fiziksel ve dışlayıcı şiddetini kuşanırken, diğeri aynı sistemin mağdurlaştırdığı topluma "kusursuz olma" yükümlülüğü dayatan o ağır ruhsal prangadır.
Vesayetçi akıl sürekli şu kalıplaşmış formüle başvurur: Halkın kendi başına bilinçli bir talepte bulunamayacağı, arkasında mutlaka çıkar odaklarının (ağalar, şeyhler, burjuvalar ya da dış güçler) yer aldığı ve kitlelerin sürekli kandırıldığı varsayılır.
Tartışma
Yorumlar
Yoruma katılın
Yorum yazmak için hesabınıza giriş yapın veya yeni bir hesap oluşturun.
kalemine sağlık
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.
tesekkür ederim
👏👏👏
Yanıt yaz
Yanıt yazmak için giriş yapın.