Şiir

Yusuf'u kaybetmiş bir mevsim sürgülüyor kalbim

Çünkü bazı insanlar güneşe kavuşur; bazıları ise, güneşi kendi içinde yakar.

Ay ışığı vuruyordu gerdanına Boynundaki o küçük çukur Geceye düşmüş bir yıldız gibiydi

Kalsaydı değişir miydi dünyası?

İki lafın belini kırarken, Senin kahkahaların ayı çağırmış tepeye.

Ben, gecenin en unutulmuş kıyısında bir lambanın değil, kendi sönmeyen küllerimin peşinden yürüdüm. Anladım ki; en güçlü olanlar gürültüyle değil, suskunlukla değiştiriyor dünyanın yönünü.

Şehir sukuta varmış ya, mücbir hâldendir.