Sessizliğin Ötesinde

Sessizliğin içinde sensizliğim yankı olur,
Aklımda, fikrimde sana varan bir yol bulur.
Her mısra hasretini yüreğimde yeniden doğurur,
Adını anan gönlüm sabırla ömrünü yoğurur.

Sen de seversin beni, bilirim susuşlarından,
Korkular örmüş gönlünü derin ayrılıklardan.
Ben sana sığınılacak huzurlu bir liman olurum,
Yorulan ruhunu kadim bir saye gibi sararım.

Titreyen ellerini avuçlarım umut diye,
Gözlerin güven bulur en karanlık gece diye.
Çünkü sevda korkudan değil, inançtan filizlenir,
İki yaralı yürek sabırla birbirine direnir.

Elbet bir gün kavuşur gökte ayrılan ruhlar,
O gün susar hasretimiz, güle döner ahlar.
Ne mesafe kalır arda ne de zaman yorulur,
İki kalp tek duada sonsuzluğa doğrulur.

Bir ömür sol göğsümü yastığın eylersin sen,
Kalbimin her atışı adını anar derinden.
Saçlarını okşarım en sessiz seherlerde,
Biz aşkı ömür değil, ebediyet seçerken.