Şiir

Şimdi hangi aynaya baksam Yüzümden biraz sen eksiliyorsun. Ve ben her gece, Kaybolan bir yıldızın ardından yürür gibi, Adını karanlığa bırakıyorum.

Karanlık büyürken içimde, adı konmamış bir dua gibi sızarsın...

kırk gün sürdü kelimesizliğim

Begonviller miydi? Geceyi kokusuyla saran, Yoksa saçlarından düşen O yorgun yaz mıydı?

Bir insana verilen gerçek değer, onun karşısındakine hissettirdiği samimiyet, güven ve huzur kadardır.

Gözyaşlarını helal et sevdiğim! Borçlu kalmak istemem sana. Ben helal ettim üstümdeki hakkını. Borçlu gelme diye yanıma.

Bazı yürekler terazi gibidir.

Son damla

belki de bu yüzden dokunamam sana, korkuyorum parmak uçlarımda mevsimleri değiştiririm diye. sen orada, soğuğun tam ortasında bir tek kendine yaslanarak durmayı biliyorsun; bense hâlâ öğreniyorum insanın bazen kimseyi çağırmadan da kök salabileceğini.