Begonviller Susarken

  Begonviller Susarken

Begonviller miydi?
geceyi kokusuyla saran,
yoksa saçlarından düşen
o yorgun yaz mıydı?

Taş duvarların arasından geldim ben,
enkazların içinden,
kırılmış aynalara basa basa.
Bir şehir yanıyordu içimde;
adı sen değildi belki
ama bütün sokakları sana çıkıyordu.

Bir sigara kibriti miydi
karanlığı tutuşturan,
yoksa avuçlarıma sinen
begonvil lekesi mi?

İçimdeki yangının dili
bazen ben oluyordu,
bazen sen.
Hangimiz kül olduk
hangimiz rüzgâr,
bilmiyorum.

Begonviller miydi?
Mavi miydi, pembe miydi
o akşamın yüzü?
Deniz miydi gözlerini taşıyan,
gökyüzü müydü suskun kalan?

Yoksa sen miydin?
her rengin dilsizliğinde,
adı konmamış bir hüzün gibi
içimde büyüyen?

Çünkü bazı geceler
bir çiçek bile insanı
bir ömre sürgün eder.