Şiir

ne zorun vardı tezgaha sermişsin ruhunu da

"Yüzeydendir, tehlikeli sularda yüzmekten kaçınanların şiiridir.."

Ve İnsan en çok İnsana sürgün...

Dağ yamacında bir ev.

badireler aşındırır yorgun vicdanı uçurum ağzında savrulur sancı

"Sözcüklerin damladığı bir yer vardı."

Paslı ve isyankar bir solukla Çekiyorum ciğerlerime İstanbul'u...

"Her canım diyen, candan değildir."

muhabbeti severdi bunu en çok ikindi üzeri anlardık kahvehanenin önüne düşen gölgeler uzarken