Şiir

Adam usulca baktı ona. “Geç kaldım,” dedi yalnızca. Kadın gülümsedi sonra. Biraz kırgın, biraz mucize gibi. Ve o gece şehirde ilk kez iki yalnızlık aynı evde uyudu.

Sarılmak…Göz göze gelip, kollarını açmak. Ayaklarının uçlarını kaldırıp, onun boynundan öpmek…

“Benden  sonra nasılsın? Tuzsuz yemek, şekersiz kahve gibi… Ne kadar acı koysam da, ne kadar şeker atsam da, tadım hiç geri gelmedi…

Benim sevdam bir baş kaldırıydı. Şehirlere ve insanlara karşı... Oysa ben bu çağın son baş kaldırısı olmayacaktım. Olmayacaktım bu kara çağın, Vicdansız hükümlerine kurban giden son kişi...

Ey Börte Ujin, eğer gök bana bir yurt verdiyse, ben onun en sıcak köşesini senin sessizliğine kurdum.

Ölüm mü ağır, yoksa hatıralar mi ?

çünkü kader bile bazen eğilir iki insanın sessiz çığlığına. Ve o an... bir büyü çöktü üzerimize: sen uyuyordun, ben ise uyanamıyordum senden.