Şiir

"Küsüp gidesin yakıp geçesin var gibi diyorsun Kalıp sevesim, ömrümü verip ölesim var hâlbuki..."

göz uçlarında neon yüzler içimize açılan şehir

Özlüyoruz, Birini, Bir şeyi, Sadece Özlüyoruz...

Dolunaylı bir gecede Birbirimizi görmeden göğe baktık.

Çamur burada yalnızca bir madde değil; insanın varoluşsal durumunun metaforudur. Toprak kadar katı, su kadar akışkan olmayan insan; ikisinin arasında, sürekli değişen ve yeniden biçimlenen bir varlıktır. Var olmak, bitmiş olmak değil; her gün yeniden kurulmak ve değişmektir.