YARA

Gece, adını unuttu önce.

Masada yarım kalan su,

camda uyuyan şehir,

ve bir cümle...

Kime ait olduğu belli olmayan bir yara gibi

düştü sessizliğin içine.

Ben,

kendime değil de

bir başkasının mevsimine denk gelmiş gibiydim.

Bazı insanlar geçmez içimizden;

yalnızca yer değiştirir.

Bunu,

bir yabancının gözlerinde eski bir evi arayan bakıştan öğrendim.

Sabah olduğunda

hiçbir eşya yerinden oynamamıştı.

Yalnız,

içimdeki aynalar

bir daha kimseyi aynı göstermedi.