Şiir

Aslında çok üzgünüm,/ Ve yalnız olmaktan çok daha kötü.

Hep bir şeyler eksik, Mesela şu eski hırkamın cebinde bulduğum bir bilet, Hangi istasyona giderdi, hangi şehre? Hatırlamıyorum. Hatırlamak, zaten en büyük eksiklik değil mi bazen? Birini sevmenin ortasında, Tam "tamamlandım" derken, İnsanın kendine yabancılaşması bir akşamüstü.

“Masadaki yüzler eriyip giderken, ben içimin en şeffaf rengini giyinmek istiyordum..."

“bu telaş hoş değil, bu bir polis baskını taşikardilere devinen." Maskelerden uzak, travmaların, hazların ve aşka karşı örülen o kalın duvarların çıplak bir anlatımı.

Yalnızlık...

adımız kıyama kalkmış tek başına bir ağaç

Ben artık biliyorum; en derin yaralar bile çiçek açmayı öğrenebilir.

Masanın üstünde ölçülemeyen bir denge.