RAĞMEN

Bazen insan,

en çok kendi sessizliğinde çoğalır.

Kırıldığım yerlerden değil,

vazgeçmediğim yerlerden tanıdım kendimi.

Rüzgâr, bütün yaprakları aldı benden;

ama köklerime dokunamadı.

Gece, uzun sürdü.

Yıldızlar geç kaldı.

Yine de sabah,

adımı unutmadan geldi.

İnsan, bazen yalnızca

bir avuç hayal ile yürür.

Ve o küçücük hayal,

koca bir karanlığı taşımaya yeter.

Çünkü güç,

hiç düşmemek değildir.

Her düşüşten sonra

kalbinin küllerini avuçlayıp

yeniden ayağa kalkabilmektir.

Ben artık biliyorum;

en derin yaralar bile

çiçek açmayı öğrenebilir.

Ve ben,

her şeye rağmen,

içimde hâlâ ışığına inanan

bir gökyüzü taşıyorum.