Yazılar

Günday’ın edebiyatı, ilk günden bugüne "yeraltı" etiketinin çok ötesine geçen, kendi içinde katmanlı bir dönüşüm sergileyen bir yolculuktur. Kinyas ve Kayra ile başlayan "bireysel isyan" ve "varoluş sancısı" arayışı, sonraki eserlerinde yerini daha karmaşık toplumsal ve felsefi sorgulamalara bıraktı

"Sen ışığım oldun, Ben de sâyen."

“Babam vardı ama yoktu…” Çocuklukta en derin yaralar bazen sessizlikten doğar. Evin içinde nefes alan ama ruhuyla orada olmayan bir baba, çocuğun kalbinde görünmez boşluklar bırakır. Bu satırlar, yokluğun gölgesinde büyüyenlerin sessiz çığlığıdır.

Şiirim sana, Senin için, Sadece sana...

"Erittin içimdeki o bizi."

"Nasıl severim artık denizin sesini?"

Bu tarım düzeninde çocukların oyun oynaması "gereksiz enerji kaybı" olarak görülür; çocuklar erken yaşta tarlalarda traktörlerin, yabalardan çıkan kıvılcımların arasında birer işçi ("tayfa") olarak çalışır.

"Yazmanın bir tür terapi olduğunu biliyor musunuz?"

"Herkes bu dünyanın göçmeni değil midir?"