Hayatın zorlukları, maddi sıkıntılar ve sürekli çalışmak zorunda olmak insanı yoruyor. İnsan bazen sadece özgür olup hiçbir şey düşünmeden nefes alabileceği bir hayatı özlüyor.
Yoruldum…
Bu zorlu hayatta sürekli mücadele etmekten yoruldum.
Üst üste gelen maddi sıkıntılardan,
bir türlü rahat nefes alamamaktan yoruldum.
Bazen düşünüyorum…
Rahat yaşamak için gerçekten özgür olmak mı gerekiyor?
Her sabah karanlıkta uyanıp aynı döngünün içine girmek zorunda mıyız?
Çalışmadan da huzur bulamaz mıyız?
Yoksa mesele para değil de…
Bu hayatın içinden çıkamamak mı?
İnsan bazen sadece şunu istiyor:
Bir gün… hiçbir şey düşünmeden nefes alabilmek.
Devam et
Kendinizi değersiz hissettiğiniz yerde daha fazla bulunmayın lütfen.
Zonguldak’taki çıplak nefret ile Ergani’deki o yaralı vicdan refakati, birbirine zıt iki ayrı kutup değil, aynı çarkın dişlileridir. Biri sistemin fiziksel ve dışlayıcı şiddetini kuşanırken, diğeri aynı sistemin mağdurlaştırdığı topluma "kusursuz olma" yükümlülüğü dayatan o ağır ruhsal prangadır.
Vesayetçi akıl sürekli şu kalıplaşmış formüle başvurur: Halkın kendi başına bilinçli bir talepte bulunamayacağı, arkasında mutlaka çıkar odaklarının (ağalar, şeyhler, burjuvalar ya da dış güçler) yer aldığı ve kitlelerin sürekli kandırıldığı varsayılır.
Tartışma
Yorumlar
Yoruma katılın
Yorum yazmak için hesabınıza giriş yapın veya yeni bir hesap oluşturun.
İlk yorum için alan hazır
Bu yazı hakkındaki ilk düşünceli yorumu siz yazabilirsiniz.