Yeni Arkadaşımız Yapay Zeka

Bireyselliğin Geldiği Son Durum

İnsan, başka biriyle iletişim kurduğunda, konuştuğunda anlaşılmak ister.

Son dönemde bizimle iletişim kuran, konuşan insanları anlama duygusu  belki de en fazla yitirdiğimiz duygulardan oldu.Buda insanları

konuşmak, dertleşmek, rahatlamak, hatta kendisini “anlaşılmış” hissetmek için yeni bir seçenek olan yapay zekâlarla ilişki kurmaya, arkadaş olmaya yöneltti. Gençler üzerine yapılan araştırmalarda, bazı kullanıcıların önemli meseleleri bir insana anlatmak yerine yapay zekâya açmayı tercih ettiği görülüyor. Başka çalışmalarda ise yapay zekâ ile kısa süreli konuşmanın yalnızlık hissini gerçekten azaltabildiği gösteriliyor.

Garip ama makine bizi teselli edebiliyor. Ayrıca yorulmuyor, Sözümüzü kesmiyor.

“Şimdi sırası değil.” demiyor.

Belkide son zamanlardaki insan sohbetlerinin en önemli sorunu olan, kendisine anlatılan hikâyeyi birkaç dakika sonra kendi hikâyesine çevirmiyor.Bizi dinlerken saate bakmıyor. Gibi, gibi…

İnsanlarla kurduğumuz iletişimlerdeki bütün o küçük pürüzlerinden arındırılmış tam bize göre bir arkadaş olarak duruyor karşımızda.

Ve artık burada mesele teknolojik bir araç  olmaktan çıkıp insani bir eksikliği gideren bizden biri haline dönüşüyor. Bunu sadece alışkanlık ya da teknolojinin kolaylaştırıcı etkisi olarak değerlendiremeyiz.

  Bu artık iyice yozlaşıp yokolma tehlikesiyle karşı karşıya kalan insani duygulardan yoksun diğerlerinden kaçtığımız ve yalnızlıkta huzur bulduğumuz bir döneme denk gelmesinin sonucu belki de.

Belki sadece insanlarla uğraşmaktan yorulduk.

Çünkü insan zahmetlidir, yanlış anlar, alınır, kıskanır unutur.

Makine ise gitmez kalır, seni daima anlar ve en önemlisi sıkılmadan dinler. Hayat hızlandıkça insanların tahammül süresi kısaldı ve artık birbirimizi dinlemek işkence gelmeye başladı maalesef.

Bu süreçte insanlar yapay zeka asistanlarına bağlanmaya başladılar. Geçtiğimiz aylarda bazı yapay zekâ arkadaşlık hizmetleri kapanınca, kullanıcıların sanal partnerlerinin ardından gerçek bir ayrılık yaşıyormuş gibi yas tuttuğuna ilişkin haberler yayımlandı. Bazıları yıllardır süren konuşmalarını başka sistemlere taşıyarak o “kişiliği” yeniden kurmaya çalıştı.

Bu abartı gibi gelse de karşıdakinin yapaylığı kadar insanın hissettiklerinin gerçekliğini ortaya koyuyor.

Çünkü hissedilen acı gerçekse, onu doğuran şeyin ne olduğunun önemi kalmıyor.

Zihnimiz, gerçeği yalnızca var olan şeylerle kurmaz. Bazen hissettiği ve inandığı şeylerle de kurar.

Burda aslında bir soru da karşımıza çıkıyor.

İnsan karşısındakine mi bağlanır, yoksa onun yanında hissettikleriyle oluşan kendisine mi?

İşte yalnızlığa düştüğümüz şu dönemlerde sığındığımız yapay zeka unsurları, bize hissetmeyi istediğimiz duyguların oluşması için gerekli ortamı hazırladığı için çekici geliyor ama aslında bizi tehlikeli bireyselliğin çukuruna çekiyor.

Çünkü bazen bizi tamamlayan şey anlaşılmak değil, yanlış anlaşılmaktır.

Bazen sevilmek değil, reddedilmektir.

Bazen haklı olduğumuzun söylenmesi değil, karşımızdaki insanın gözlerinde ilk kez yanıldığımızı görmektir.

Ve bu yüzden yapay zekâ çağının en büyük tehlikesi, makinelerin insanlaşması değil, insanların karşısındakinden kusursuz ve anlık hızlı dönütler, tepkiler beklememeye başlamasıdır.

Bizi hiç yormayan sevgili.

Hiç sıkılmayan dost.

Hiç itiraz etmeyen arkadaş.

Hiç gitmeyen biri.

Ne kadar güzel.

Ne kadar korkunç.

Makineler gelişecek ve geliştikçe bizlerde onları daha fazla hayatımıza katacağız.

Ama yalnızlığımız onları hayatımıza çağırmamalı.

Çünkü bunu yaparsa itiraz etmeden gelip bir dahada hayatımızdan çıkmayacaktır.

Ve işin korkunç yanı bunu makineler ya da yapay zekalar yapmayacak,

İnsan, yerini kendi isteğiyle boşaltmış olacak.

#acorion #erkanulasir #yapayzeka