Ruhun Kumarı

​Aleksey gibi körü körüne bir aşkın girdabında yanma,

Polina’nın soğuk bakışlarında kendini arama boşuna.

Rulet masasında her şeyini kaybeden o kumarbaz misali,

Aklı sende olmayana ömrünü yatırıp da aldanma;

Kendini hatırlatmaya çalışma, bırak gitsin kendi yoluna.

​Bir kırmızıya, bir siyaha bağlarsın tüm umutlarını,

Döndükçe o kör çark, yutarsın düğüm düğüm yutkunlarını.

Gözü masadan başkasını görmeyen bir talihsiz gibi,

Harcarsın hiç acımadan en güzel, en genç yıllarını;

Fark edilmek için çırpınma, sessizce çekil kıyısına.

​"Beni kurtaracak olan sensin" dersin içinden gizlice,

Oysa Polina çoktan kapılmıştır başka bir gizemli güce.

Kendi kalbinde bir yabancı gibi kalakalırsın öylece,

Sen hatırlattıkça kendini, o uzaklaşır her geçen gece;

Seni duymayan bir sağıra, nefesini tüketme boşuna.

​Roulettenburg’un ışıkları altında kaybolur gider adın,

Ne bir sitemin kalır geriye, ne de aldığın o eski tadın.

Zorla güzellik olmaz derler, zorla da sevdiremezsin kendini,

Bir pul gibi masaya fırlatılmışsa eğer senin aşkın;

Daha fazla gururunu ezdirme, dön kendi aslına.

​Aklı sende olmayanın peşinde bir gölge gibi dolanma,

Dostoyevski’nin o acı sivriliğinde uyan artık, uyuşma.

Kendi kumarında zaten her şeyini kaybetmiş o insan,

Seni mi görecek sanırsın, bu tatlı rüyaya inanma;

Ceketini al ve çık o salondan, bakma bir daha arkana.