Kurtuluşun Şerefine

Sanki bir kuyunun içine bütün gökyüzünü atmışlar. Sanki ben bir vampire dönüştüm ve güneş ruhumu ve bedenimi yakıyor. Sanki dışarda 3. Dünya Savaşı var, canhıraş eve koşuyorum. İnsanlar ise biteviye üstüme yürüyor. Ezilip gideceğim sanki aralarında. Kanım çekiliyor haberleri izleyince. Dayanmam gerek diyorum. Ben bakmasam, o bakmasa kim bakacak ve isyan edecek bunlara. Kendimi zorluyorum, izliyorum ve bir mide bulantısı ile banyoya koşuyorum. İsyan edecek halim kalmıyor, yatağa yığılıveriyorum. O doğduğundan beri ona gelecek bir zarar söz konusu olduğunda bir aslana dönüşüyorum ama kendime gelecek bir zarar da ise dünyanın en korkak insanı oluyorum. Neden böyle oldu bilmiyorum. Yaşamak, bir ızdırap halini aldı. Tek tesellim onun kahkahaları. Biliyorum bazen o da ağlayacak. Dünya ağrısı çekmesin ne olur diye dua ediyorum.

Bir zamanlar, zor zamanlarda çıkan pençelerim vardı. İşkence odasında hepsini teker teker söktüler. Bir sesim vardı, haykırınca bir şeyleri değiştirebilen. Binlerce sesi dayadılar kulaklarıma ve sağır oldum. Dilimi kesemediler ama sözcüklerimi çekiçle dövdüler. Bedeli ağırdı fark etmenin ve fark edilen farklı bir şey yapmanın. Küçük bir umut, çocuksu düşlerimde olmakla beraber adaletin bu dünyada olmadığına karar verdim. Eğer bir hiçlik varsa ölümün ardında vah ki yaşanan hayata!

Dün kapı çaldı. Ya apartman görevlisi ya da Ersoy'dur dedim. Pek gelip gidenim olmaz, seçilmiş bir yalnızlık benimki. Olan birkaç arkadaşımla da dışarda kahve içeriz. Ev tek başımayken bir han gibi gelirken, birisi gelince daracık bir odaya dönüşüyor. Gelen Ersoy'du. Hemen sevdiğin fıstıklı Türk kahvesinden yapıyorum, sen geç içeri dedim. Ersoy'la klasik misafir ağırlama geleneğimiz yoktur. Evin daralamadığını hissettiğim tek insan da odur. Ersoy içeri geçti, televizyonu açtı, kahveleri getirdim.

" Seni almaya geldim. " dedi.

" Ersoy, her seferinde bunu diyorsun ama valla billa içimden dışarı çıkmak gelmiyor, iyiyim ben böyle. "

" Cansu, anneannem derdi ki ayının kırk türküsü varmış, kırkı da armutu anlatırmış. "

Gülümsedim. Uzun süre olmuştu böyle içten gülümsemeyeli.

" Haklısın hep aynı şeyi hatta sana göre bahaneyi söylüyorum ama dışarısı beni boğuyor. "

" Bu kez başka bir yere gideceğiz, çok seveceksin. Senin seveceğin şeyleri biliyorum, burayı ben de yeni keşfettim. "

Oflaya puflaya kabul ettim . Siyah, dizimde, göğsü biraz dekolteli bir elbise giydim, saçlarımı da açık bıraktım. Dışarda sonbahar serinliği vardı, üstümdeki siyah deri cekete rağmen soğuğu hissettim.

" Kavala " yazan bir mekanın kapısında durduk. Kapı mavi hatta cam mavisi bir renkteydi, üzerinde nazar boncukları vardı. Kapıyı açtığımda rengarenk çiçekler ve çok güzel bir ışıklandırma karşıladı bizi. Ağaçlarda dilekler asılıydı Bina mavi eski bir yapıydı ve restore edilmişti.

" İşte burası Cansucuğum. Nasıl şehir içinde saklanmış bir sahil kasabası mekanı gibi değil mi?

Aynen Ersoy'un dediği gibiydi. Sanki o mavi kapıdan içeri girince mekan değil de şehir değişmişti ve bir sahil kasabasına gelmiştik. Mekanın içi de dışı gibi sıcacıktı. Mavi pötükare masa örtülerinin üzerindeki çiçeklere takıldı gözüm. Bir meyhaneydi burası, fasıllı ama sakin, dingin bir meyhane. Koca şişeyi ikimiz bitirmiştik. ben mezeleri çok sevdiğim için epey yedim. Tatları da çok güzeldi. sanırım mezelerden yemeseydim çok daha fazla sarhoş olurdum. Çakırkeyifin biraz üzerinde bir halde dedim ki:

"Ersoy ben burada bağırsam şimdi ne olur? "

" Bence bağırma ", dedi. " Hem ne diyeceksin bağırırken çok merak ettim. "

benim sözüm değil ama çok severim. Samuel Beckett'in sözü. Şöyle diyeceğim:

" Dünyadayız ve bunun bir çaresi yok. O zaman kurtuluşun şerefine. "

Ersoy kahkahalarla gülmeye başladı, onun kahkahası beni de güldürdü.

" İlahi Cansu rakı masasında da hem de şu kafada yine felsefe yapıyorsun ya! "

Napim, dedim. Kafam bu kadar dağılıyor.

Güldük, fasıla eşlik ettik. Kimseye etmem şikayet şarkısını istedik. Bağıra çağıra söyledik.