kOkUsUz

Issız bir hikâyeye yol alırken...

Bir yıl geçmişti aradan. Kendisinin başka bir şeye dönüşümünü anlatmıştı O’na gönderdiği kapalı zarfta. Bir de not iliştirmişti, sadece O’nun için.

Bir kâğıtta vefa...

İki kişi olabilene dek, adı olmayan bir şeyi en iyi O anlayabilirdi.

Aslında bir hayatı isterken ve beklerken, başkalaşan hayallerden ibaretti her şey.

Beraber uyudukları uykusuz bir gece; babasının hikayesini anlatmasını istedi O’ndan. Başkalarından da dinlemişti bu hikayeyi ama bunu O’na söylemedi. Anlatırkenki sesini duymak, çocuk bakışını görmek istiyordu. Belki de sadece babasını anlatırken böyle çıkıyordu sesi, gözleri bir kayboluyor bir gülümsüyordu. “Bunu hatırladın demek” diyerek anlatmaya başladı, yarı sarhoş ama giderek açılan bir ses tonuyla, sarılarak, yağmurun sesinde ve güvende...

“Söylesene seninki nasıl bir öykü” dedi O, babasının hikayesi bittikten sonra. “Basit ama derin bir geçmiş... Şimdilerde takvimlere sığmayan bir dönem; ideallerimi uğurluyorum kendimce” dedi, sonrası sessizlik...

Sonra hayatlarının dalgınlığını, yorgunluğunu ve masumiyeti konuşmaya başladılar. “Yüzündeki gece karanlığı, gölgeyle ışığın dengesi gibi” diye geçirdi aklından. O’nun bir yanı başkalarının gecesindeydi, biliyor ama yine de güvenmek istiyordu...

Birden “Kokun yok senin” dedi O’na. “Bir daha bak” dedi O ve boynunu uzattı kokusu için. “Hayır, yok işte, kokusuzsun sen” dedi O’na. Uykusu yarım kalmış yüzlere bırakmıştı kokusunu…sarhoşken, hatırlamazken nice renksiz bir dolu kadın suretine; kokusu yoktu artık, tensizdi.

Bu, beraber uyudukları son geceydi. O’ndan uzak, sarsak adımlarla aylar geçti. O’na kendinin bir tarafından hiç bahsetmemiş başkası vardı, bunu görmüştü. Terk ettiklerine dair aşka borcunu ödedikten sonra görürdü belki, bulabilirdi.

Umarsız ve küçücük bekledi.

Bir gün dediler ki “O gitti”. Gidenin ayak sesleri ağır gelir böyle zamanlarda, özellikle söylemedikleriniz varsa, belirsiz birkaç cümle kalır geriye.

O’na göre olmayan olumlamalar geride, yine başkalarının gecesine kalmıştı.

Ta ki İki kişi olabilene dek...

Uzun tutulmayan bir veda ise en güzeliydi...