Bir gün öleceğim. Toprak olup gideceğim. Biliyorum herkes gibi faniyim. Yok bunun bir çaresi.
Belki solucanlara besin olup kalacağım. Belki ağaçlara gübre ama faydamı sürdüreceğim bu gezegene. Sıkıntı da orada zaten. Neden yok olup gitmek varken kalayım ki bu zalim yerde?
Neden tamamen silinmiyoruz varlıktan? Neden boşaltılmıyor çöp kutusu bu tarihin?
Devam et
Kendinizi değersiz hissettiğiniz yerde daha fazla bulunmayın lütfen.
Zonguldak’taki çıplak nefret ile Ergani’deki o yaralı vicdan refakati, birbirine zıt iki ayrı kutup değil, aynı çarkın dişlileridir. Biri sistemin fiziksel ve dışlayıcı şiddetini kuşanırken, diğeri aynı sistemin mağdurlaştırdığı topluma "kusursuz olma" yükümlülüğü dayatan o ağır ruhsal prangadır.
Vesayetçi akıl sürekli şu kalıplaşmış formüle başvurur: Halkın kendi başına bilinçli bir talepte bulunamayacağı, arkasında mutlaka çıkar odaklarının (ağalar, şeyhler, burjuvalar ya da dış güçler) yer aldığı ve kitlelerin sürekli kandırıldığı varsayılır.
Tartışma
Yorumlar
Yoruma katılın
Yorum yazmak için hesabınıza giriş yapın veya yeni bir hesap oluşturun.
İlk yorum için alan hazır
Bu yazı hakkındaki ilk düşünceli yorumu siz yazabilirsiniz.