Dostluk

“Dostluk nedir?” diye düşündüm önce. Bir de Google’a sorayım dedim. Okuduklarıma göre dostluk; arkadaşlıktan daha derin, daha manevi bir bağ. Yargılanmadan sırlarını paylaşabildiğin, en karanlık anında bile yanında duran insandır dost.

Ailemi seçemedim ama hayat arkadaşlarımı zaman seçti. Çocukluğumdan, lise yıllarımdan beri görüştüğüm arkadaşlarım hâlâ var. Ama dost… Dost çok az.

Meme kanseriyle mücadele ederken hastanede saatlerce beni bekleyen, maddi sıkıntı yaşadığımı hissettiğinde tek kelime etmeden hesabıma para gönderen, durduk yere elinde bir çiçekle kapımı çalan dostum var.

Eşim beni aldattığında günlerce ağlayıp titrerken elimi tutup beni kuaföre götüren ve, “Kendine gel, ayağa kalk.” diyen bir dostum var.

Babam hastayken geceleri hastanede nöbet tutarken çocuklarımın başında bekleyen bir dostum var.

Uzakta olsa da her telefon konuşmasında bana yol gösteren, “Bu sana çok yakışır.” diye bana elbiseler biriktiren, dualarında bana yer veren ve, “Bir gün birlikte hacca gidelim.” diyen bir dostum var.

Bir de dost sandığım biri vardı… En kuytu sırlarımı emanet ettiğim. Meğer ben onu dost bilmişim; o ise beni dost olarak görmemiş. Hayatımın en derin yaralarından birini de o açtı. Yine de benim için dostluk kıymetlidir. Bana acı vermiş olsa da dualarımda onun iyiliğini dilemeye devam ediyorum.

Dostluk kolay kazanılan bir şey değildir. Her şey karşılıklıdır ve zaman ister. Toprağa ektiğin bir tohum gibidir; neye dönüşeceğini yıllar sonra anlarsın. Gerçek dostluk, kökleri toprağın derinliklerine uzanan bir çınar ağacı gibidir. Rüzgâr eser, fırtına kopar, yağmur yağar… Ama yerinden sarsılmaz.

En kıymetlisi ise göz göze geldiğinde hiçbir kelimeye ihtiyaç duymadan birbirini anlayabilmektir.

İnanıyorum ki Allah insanları boş yere karşımıza çıkarmaz. Kimi dost olur, kimi de hayatımızdan bir toz bulutu gibi geçip gider.

Rabbim yolunuza gerçek dostlar çıkarsın. Dostluklarınız ömür boyu sürsün.