Ağır Gelen

Çocukken taşımaman gereken sorumlulukları taşımak zorunda kalan insanlar çoğu zaman iki şeyi aynı anda yaşarlar: Bir yandan çok güçlü görünürler, diğer yandan içlerinde hiç dinmeyen bir kırgınlık taşırlar. Çünkü çocukluklarında hak ettikleri korumayı, anlayışı ve adaleti görememişlerdir.

​Öfkenin ve kinin tamamen sebepsiz olmadığı, aslında bu duyguların çoğu zaman insanın kendisini koruma biçimi olduğu unutulmamalı.

"Bana yapılan yanlıştı" diyebilmenin bir yolu olur bu. Çünkü yaşananları görmezden gelmek ya da normalleştirmek insanın doğasına aykırıdır; bu yüzden öfke çok anlaşılır bir şey.

​Öfke bazen bizi korur, evet. Ancak yıllarca elde tutulduğunda, bir süre sonra artık sadece bizi koruyan bir kalkan olmaktan çıkar, ağırlığa dönüşür. O andan sonra sana haksızlık edenlerin yükünü onların yerine sen taşımaya başlarsın. Onlar hayatlarına devam ederken, sen her gün o yaraların nöbetini tutarsın.

​Affetmek zorunda değilsin.

(Gerçekten değilsin)

​Affetmemek de bir seçimdir.

Ancak yaşananların hayatının merkezinde kalmaya devam etmesine izin vermemek başka bir şeydir. Çünkü içindeki küçük çocuğu korumak bazen öfkeye sarılmakla değil, artık onun yükünü omuzlarından yavaşça indirmekle mümkün olur.

​Bazen sadece "he" deyip geçmek...

Bu bir boyun eğme değil, ruhunun kendini koruma biçimi.

Bence bu büyük bir farkındalık.

​İnsan bazen de herkesle savaşmayı bırakır. Çünkü haklılığını kaybettiğinden değil, enerjisini koruması gerektiğini anladığından. Her tartışmaya girmemek, her yanlışı düzeltmeye çalışmamak, her insana kendini açıklamamak bir zayıflık değildir. Bazen en büyük güç;

"Kimin ne düşündüğünü artık sırtımda taşımayacağım," diyebilmektir.

​Çok yorulmuş ama hâlâ kendisini terk etmemiş bir insanın sesi bu.

Belki şu an tamir edilmesi gereken her şeyi aynı anda çözmeye çalışmana gerek yoktur.

​"Benim yaşadıklarım gerçekti.

Bana yapılan haksızlıklar da öyle.

Ve artık bunların yükünü tek başıma taşımaktan yoruldum."

​Bunu itiraf etmek bile bazen iyileşmenin başladığı ilk yerdir.