Şiir

Ve ben, rüzgârın savurduğu bir yaprak değil artık; toprağa sırrını vermiş bir tohumum. Geç de olsa öğrendim: En karanlık sandığımız yerlerde bile bir gün filizlenir...

Unutamıyorum…

Bin bir emekle süslemiştim güvertemi. Bir fırtınada karaya vurdu, kimse görmedi.

Bu dünya fazla ciddi. Fazla hesapçı. Fazla aceleci.

Sırtımı şehre döndüm karşımda rüzgârların dansı var ağaç dallarında kuşlar uçuşuyor ürkek ve narin yaprakların etrafında

Sen benim herseyimdin….

Ecel sırasının ona geldiği belliydi. Malı mülkü parası hep geride kaldı, Belki hiç ölmeyeceğim diye sandı, Yığdıkça yığdı, servetine servet kattı.