Deneme

"Olduğu kişiyi istemeyip olacağı kişiyi yaratamayanlara."

İnsanlık, en büyük platformdur!

Sevmenin insanı iyileştirmek yerine nasıl yavaşça kendinden uzaklaştırdığını anlatan bir iç döküş. Güvenin kırıldığı, affetmenin yorulduğu bir ilişkide; kadın hem sevdiği adama hem de kaybettiği kendisine yas tutuyor. bazı ayrılıklar iki insan arasında değil, insanın kendi ruhuyla arasında yaşanır

Giden dönmez belki, yol yine de susmayı bilmez. Köprüler biraz umut, biraz vedayla dimdik bekler. Sokak ışıkları yanar; belki biri gelmez ama İnsan en çok, beklerken kendi kalbine geri döner.

Organizmalarımız mı değişmiş farkına varmadan?

Bir kapı olmalı insana, içeri girince kalbi yavaşlayan, Gecenin gürültüsünü susturup ruhuna serinlik bağışlayan. Dışarıda ne kadar eksilirse eksilsin, içinde yeniden çoğalmalı; Çünkü insan bazen sadece ait hissettiği yerde hayata inanı

Bandırma Vapurunun güvertesinde, ufku bir bıçak gibi kesen bir çift mavi gözle karşılaştım.

En güzel manzara en zorlu tırmanıştan sonra gelir

Bazı yollar bir şehre değil, insanın kendi kalbine çıkar. İnsan bazen en uzun yolculuğu kilometrelerle değil, sustuğu cümlelerle yapar ve bir gün anlar ki aradığı bütün duraklar, aslında kendi içinde çoktan kurulmuştur.