Deneme

Mevkin seni firavun yapmasın sözünden yola çıkarak, dev aynası büyüsüne kapılmadan insan kalabilmenin önemini anlatan edebî bir deneme.

Sanki bir kuyunun içine bütün gökyüzünü atmışlar. Sanki ben bir vampire dönüştüm ve güneş ruhumu ve bedenimi yakıyor. Sanki dışarda 3. Dünya Savaşı var, canhıraş eve koşuyorum. İnsanlar ise biteviye üstüme yürüyor.

"bizi yaz, anlat diyorlar.bir gün yok olduğumuzda senin satırların bizi ölümsüz kılacak diyorlar. "

“Çiçek solarken kendi sapına eğilir.”diyordu Sezai Karakoç

Soruyorum şimdi: Bu hıçkırarak yağan gökyüzü mü, yoksa kalplere sığmayarak taşan, duvarları yıkan o çaresiz özlemler mi?

Ay ışığı düşmese de usulca bekler bazı gemiler, Çünkü her yol haritayla değil, umutla çizilir. En karanlık denizlerde bile insan dağılmadan öğrenir; Bazı kavuşmalar varmakla değil, beklemekle gelir.

YOL HARİTASI: Kendi Nefesinde Var Olmak

Şimdi sor kendine, sen hangisisin? Hayatı şekillendiren mi, yoksa hayatın şekillendirdiği mi?

bır kadın aynada kendisiyle yüzleşir ve gördüğü kişinin aslında içindeki yorgun, bastırılmış hali olduğunu fark eder. Babasının öğrettiği ama nasıl yapılacağını hiç açıklamadığı “güçlü olma” baskısı, onun içinde sürekli konuşan bir iç sese dönüşmüştür.