Yazılar

Bir yol düştü içime, sessiz ve uzun, Yarım kalmış mevsimler yürüdü peşimden. Bıraktım taşımaktan yorulduğum göğü, Kendime varmak için çıktım kendimden.

"Ne kadar büyürsem büyüyeyim, Bir yanım hep sana evlat kaldı."

Modern rasyonalizm, insanlığa trajikomik bir vaatte bulundu: Yeterince veri toplarsak, varoluşun o tekinsiz boşluğunu evcilleştirebiliriz.

Elinde alnında, Saçındaki akında, Dünyanın yükü var hala omuzunda...

"Sen ışığım oldun, Ben de sâyen."

“Babam vardı ama yoktu…” Çocuklukta en derin yaralar bazen sessizlikten doğar. Evin içinde nefes alan ama ruhuyla orada olmayan bir baba, çocuğun kalbinde görünmez boşluklar bırakır. Bu satırlar, yokluğun gölgesinde büyüyenlerin sessiz çığlığıdır.

Şiirim sana, Senin için, Sadece sana...

"Yazmanın bir tür terapi olduğunu biliyor musunuz?"

"Herkes bu dünyanın göçmeni değil midir?"