Yazılar

Bu dünya fazla ciddi. Fazla hesapçı. Fazla aceleci.

Sözler meclisindeki halini hatırlıyor musun?

Onun için rutin, hayatın kaosuna karşı örülmüş sarsılmaz bir kale duvarıydı.

Murat Kaya (1979-2011)

Kelime dizileri, aslında birbirini yok etmek için yaratıldı. İlk cümlede kurulan görkemli bina, son cümlede yerle bir oluyor. Bir anlam arıyorsan, yerinde yeller esen bir kütüphanenin küllerini karıştırıyorsun demektir.

Sahi, biz insanlığımızı ve masumiyetimizi ne zaman öldürdük?

Yağmurlu günleri pek sevmiyordu, sevemiyordu. Sevmeyi çok önceden ısrarla denedi ama su alan ayakkabıları buna pek izin vermiyordu. Hem köşe başındaki fırından aldığı simitler de ıslanabilirdi ve çay ocağı biraz da uzaktı.

Sırtımı şehre döndüm karşımda rüzgârların dansı var ağaç dallarında kuşlar uçuşuyor ürkek ve narin yaprakların etrafında

Eve giden yol her zamankinden uzundu. Ama ilk kez kaçış gibi hissettirmedi. Daha çok, yan yana yürümek gibi. Geride bırakmadan, sadece devam ederek. Belki yarın başka bir bara, belki başka bir şehre, belki de sadece dürüst bir konuşmaya.