Trenim

Yağmurlar yağmakta,yağmurlarda sevebilmekte

Filizleniyor tomurcukları yağmurun 

Akıyor toprağın derinliklerine

Oluyorlar bir çiçekçik tohumu

Yeşeriyorlar bir tren garında,ray demirleri

Gıcırtısı acıtmakta hazın mutluluğunu

İlerliyor son istasyonuna doğru 

Dizili taşlar,sayılıyor birer birer,başı dönmekte

Yağmur seyredildiğinin farkına varmamış 

Islatırken avcumu,buhar olduğunun hazında

Tekrar çarparken toprağıma,yarıyor ve gebe

Gebe bir yağmur bulutuna

Çarpıyor varettiğim tren hemde kendi garında

Gebeli toprağımın çocuğunu öldürüyor

Boğuyor buharıyla çufçuflu trenim yağmurumu

Kızıl saçlı güneşim çıkıyor ortaya,

bulutların arasından utangaç ve kızgın

Doğurtuyor toprağımı renga renk gökyüzü eşlik ediyor.

Doğurduğu hava nefes oluyor katilime

Eziyor başımı,eziyor bulutlarımı

Ve eziyor trenimi.